هواي شهر آلوده

تمام كوچه ها بن بست

خيابان ها همه درپيچ وتاب خويش مي لولند

زمين سرد و هوا مسموم

دگر عشقي

در اين شهر پر از نيرنگ پيدا نيست

و هر چه هست نيرنگ است

تزوير است

تمام روزهاي من

گره خوردند با اين انتظار تلخ و بي پايان

و من مرگ اميد و آرزو هايم

به چشم خويش ديدم

نمي دانم چگونه دلش آمد كه تنهايم گذارد

مرا تنها به دست غم سپارد

نمي دانم چراراضي به هجران شد؟

به هجراني كه قلبم را

پر از درد وتألم كرد

نمي دانم چرا بايد چنين بي رحم باشد؟

هم او كه

عشق را در عمق چشمانش خودم ديدم

و شايد هم خطا كردم

خطا ديدم

ولي نه ... دوستم مي داشت

خودش مي گفت عاشق گشته است از دل

مرا بسيار دوست مي دارد

نمي دانم چرا اما رهايم كرد؟

نمي دانم ، خداوندا ، نمي دانم

و اينك عاشقي آشفته حالم

در اين بازار بي مهري

نه راهي دارم و نه شوق پروازي

نه امروزي ، نه فردايي

نه سازي و نه آوازي

غريب افتاده اي در كنج تنهايي

اسير نا مراديها

و جور روزگار كج

نه ديگر ميل رفتن هست و نه ديگر

هواي ماندني دارم

هواي شهر سنگين است و بوي غربتي دارد

و من حيران و سرگردان

به اميدي كه شايد يادمن افتد

كنار اين خيابانهاي بي معني

و زير اوج بارانهاي بي مفهوم

هميشه عشق او را در دل خود زنده مي دارم

وقتی در جواب اينکه چرا منو دوست نداشتی گفتی اصلا به تو از همون روز

اول علاقه ای نداشتم . فهميدم قشنگ ترين احساسم به من خيانت کرده .

اين درد عشق کهنست که منو می سوزونه ولی چرا باور ندارم که منو دوست

نداره .

نمی دانم چرا رفتی؟

نمی دانم چرا شاید خطا کردم

وتو، بی آنکه به فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا، تاکی، برای چه؟ ولی رفتی

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

 توبه مي کنم ديگر کسي را دوست نداشته باشم حتي به قيمت سنگ شدن

توبه مي کنم ديگر براي کسي اشک نريزم حتي اگر فصل چشمانم براي هميشه

 زمستان شود چشمانم را مي بندم ...

 توبه مي کنم ديگر دلم برايت تنگ نشود حتي چند لحظه ، قول مي دهم نامت

 را بر زبان نيآورم لبهايم را مي دوزم .

 توبه مي کنم ديگر عاشق نشوم قلبم را دور مي اندازم براي هميشه و به کوير

 تنهايي  سلام ميکنم .

آنگاه   که   غرور  کسی را له می کنی ، آنگاه که کاخ آرزوهای

کسی  را  ویران  می کنی ، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش

می کنی  ،  آنگاه  که  بنده ای  را نادیده می انگاری ، آنگاه که

حتی  گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی

،  آنگاه که خدا را می بینی و بنده ی خدا را نادیده می گیری ،

می خواهم   بدانم   ،   دستانت   را  به  سوی  کدام  آسمان  دراز 

می کنی  تا  برای  خوشبختی  خودت  دعا  کنی  ؟ به سوی کدام

قبله  نماز  می گذاری  که  دیگران  نگذارده اند .

منم اين خسته دل درمانده ، که به تو بيگانه پناه آورده

منم آن از همه دنيا رانده در رهت هستي خود گم كرده

از ته كوچه مرا مي‌بيني مي‌شناسي‌ام و در مي‌بندي

شايد اي با غم من بيگانه ، بر من از پنجره‌اي مي‌خندي

با تو حرفي دارم....... خسته‌ام........ تنهایم

جز تو اي دور از من ، از همه گریزانم

گريه كن،گريه،نه بر من خنده ، ياد من باش و دل غمگينم

خوب ديروزي من ، در بگشا كه بگويم ز تو هم دل كندم

خسته‌ام از اين همه دلتنگي‌ها ، بر تو و عشق و وفا مي‌خندم

با تو حرفي دارم....... خسته‌ام..........تنهایم

جز تو اي دور از من ، از همه گریزانم 

                                                        انتظار !!!

واژه ی غريبی است ...

واژه ای است که روزها يا شايدم ماه هاست که با آن خو گرفته ام .

که چه سخت است انتظار .

هرصبح طلوعی ديگر است بر انتظار فرداهای من !

خواهم ماند تنها در انتظار تو .

چرا نوشتم در برگ تنهاييم برای تو ، نمی دانم؟

نشسته ام در تاریکی و سکوت و

غربتم را در گوش ستاره نجوا می کنم ...

تنها مانده ام ...

تنها با خاطراتی کهنه و

قلمی که دیگر نای نوشتن و تاب اشک ندارد ...

قلمی که برای دلخوشی من می نویسد :

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره ...!

نمی دانم !

تک تک لحظه هایم را غم دوری از تو فرا گرفته و

با هر نفسی که بی تو می کشم !

مگر بی تو هم می شود نفس کشید !

این ها نفس نیست ، قفس است !

کاش دزدان عاشقی را از وجودم می ربودند

تا دگر محتاج چشمان سیاه او نباشم

آن کسی که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود

دیدمش عشق را تعارف به یک بیگانه کرد

عشق را آلوده کرد

رفتن از آن تو

و ماندن برای من

کاش سهم تو هم  :   مان...

نه اين کلمه هيچ گاه نبايد کامل می شد

محکوم بود به حرام

و لبانم نجاستش را به ترسيم نتوانست

دور روياهايم ديوار می کشم قبول ؟

اما قول نمی دهم که اگر روزی در نگاهت گم شدم

دوباره دلم نلرزد و در آوار ديوارها نميرم ...

کاش شهامت اعتراف زير شلاق چشمانم را داشتی