چقدر سخته تو چشمهاي كسي كه تمام عشقت رو دزديده و به جاش يه زخم
هميشگي رو به قلبت هديه داده زل بزني و به جاي آنكه لبريز از كينه و نفرت
بشي ، حس كني هنوزم دوسش داري .
چقدر سخته توخيالت ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي ديدیش هيچ
چيزي به جز سلام نتوني بگي ...
چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه ، اما مجبور
باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوسش داري
توبه مي کنم ديگر کسي را دوست نداشته باشم حتي به قيمت سنگ شدن
توبه مي کنم ديگر براي کسي اشک نريزم حتي اگر فصل چشمانم براي هميشه
زمستان شود چشمانم را مي بندم ...
توبه مي کنم ديگر دلم برايت تنگ نشود حتي چند لحظه ، قول مي دهم نامت
را بر زبان نيآورم لبهايم را مي دوزم .
توبه مي کنم ديگر عاشق نشوم قلبم را دور مي اندازم براي هميشه و به کوير
تنهايي سلام ميکنم .
صداي شكستنم را نشنيدي؟؟؟
تا كي به اميد فرداي پر از مهرباني فال بگيرم با حافظ؟؟
تا كي از فرصت استفاده كرده و يك دل سير گريه كنم لابه لاي
باران ها؟؟؟ هنوز صدايت از دفتر دلم پاك نشده است...
وخط خطي هاي نگاهت !!!آنقدر آه كشيدم و نگاه كردم به ابرها كه
آسمان رنگ انتظارم شد...
چشمانت خيال گفتن رازي را دارد.. كه لبهايت طفره مي روند..
شايد راز رفتن است و جدايي... شايد هم تنفر.... بگو ..
در خلوت يلداي ام بگو تا من از دلواپسي و گورها از
تنهايي به در آيند.....
پرسه ميزنم ميان دلتنگيهاي خويش... تداعي ميكنم خاطره ها را ...
عشق را كم و بيش!!! شايد گره از اندوهم گشوده شود
با ته مانده طاقتي ...
لمس ميكنم زندگي ساطور شده را و خود را كه در چك چك
سلولهايم پير مي شوم.....هنوز بر لبهايت ننشسته ..نوشيدي ام و من
كيش شدم ...
وتو مبهوت و مات !!! هيهات از بازي روزگار ... هيهات!!!
بي آنكه بدانم روزي برايم خاطره اي خواهي شد به زندگي لبخند زدم و
به عشق سوگند خوردم ... حالا!!! چهره ژوليده ام را در آئينه كه
مي بينم فكر ميكنم كه آنقدر با خودم صميمي شده ام كه بگويم
مرگ بر اعتماد....
طعنه هاي عقرب گونه ات هم عشق را از چشمم نينداخت...
تنها به من آموخت عشق بايد الهي باشد و بس.....!!!
گاهي اوقات خود را گم ميكنم... مثل حالا!!!
اما صدايي انگشت به دهان مي گويد: فكر ميكنم شما را جايي ديده
ام ! اما نميدانم مگر سواد ندارند... روي پيشاني من كه نوشته شده
صاحب اين عكس سالها قبل مرده است.....
شايد تو هم مسافري عجول بودي كه نخوانده رفتي يا من راوي بي
تجربه آخرين قصه كه بدون هيچ صدايي با خيالي كه ديگر رنگ
نداشت روي خودم خط كشيدم..... آري روي خودخط كشيدم ... من
مرده ام... گريه بي فايده است...
گريه مكن..مهربان باش مهربان!!!!!!!!
آنگاه که غرور کسی را له می کنی ، آنگاه که کاخ آرزوهای
کسی را ویران می کنی ، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش
می کنی ، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که
حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی
، آنگاه که خدا را می بینی و بنده ی خدا را نادیده می گیری ،
می خواهم بدانم ، دستانت را به سوی کدام آسمان دراز
می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی ؟ به سوی کدام
قبله نماز می گذاری که دیگران نگذارده اند .
منم اين خسته دل درمانده ، که به تو بيگانه پناه آورده
منم آن از همه دنيا رانده در رهت هستي خود گم كرده
از ته كوچه مرا ميبيني ميشناسيام و در ميبندي
شايد اي با غم من بيگانه ، بر من از پنجرهاي ميخندي
با تو حرفي دارم....... خستهام........ تنهایم
جز تو اي دور از من ، از همه گریزانم
گريه كن،گريه،نه بر من خنده ، ياد من باش و دل غمگينم
خوب ديروزي من ، در بگشا كه بگويم ز تو هم دل كندم
خستهام از اين همه دلتنگيها ، بر تو و عشق و وفا ميخندم
با تو حرفي دارم....... خستهام..........تنهایم
جز تو اي دور از من ، از همه گریزانم
